رباعی شمارهٔ ۵۳۰

در این ابیات شاعر به موضوع گذر زمان و تغییرات زندگی اشاره می‌کند. او به شخصی می‌گوید که حالا که دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند آن را درک کند و از دست داده شده است، نشستن در خانه‌اش فایده‌ای ندارد. همچنین به یادآوری می‌کند که در روزهایی که به اوج قدرت و زیبایی رسیده بود، نمی‌دانست که به چه میزان مورد توجه و به عنوان نمادی در جامعه شناخته خواهد شد.