از نیکی تو طبع بداندیش نماند
نی غصه و نی غم نه کم و بیش نماند
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به تأثیر نیکی و بزرگی فردی اشاره میکند. او میگوید که وقتی نیکی و خصائل خوب شخصی در دنیا بروز میکند، دیگر بداندیشی و غم و غصه جایی نخواهند داشت. همچنین، عظمت و جلال آن فرد به قدری است که تمام عالم تحت تأثیر او قرار میگیرد و هیچ درویشی باقی نمیماند. در واقع، شعر بیانگر تأثیر مثبت نیکی و بزرگی بر جامعه است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از خیل، جلالت تو عالم بگرفت
تا جمله ملک شدند و درویش نماند