رباعی شمارهٔ ۵۲۲

این ابیات دربارهٔ شور و شوق ناشی از عشق صحبت می‌کند. عشق به معشوق باعث می‌شود که دریا به تلاطم بیفتد، ابرها اشک بریزند و برقی به زمین بیفتد که دودش به آسمان می‌رود. به‌طور کلی، این اشعار نشان‌دهندهٔ اثرات عمیق و شگرف عشق بر طبیعت و احساسات انسانی است.