غزل شمارهٔ ۳۷۴

برداشت: کسی از من پرسید کدام راه را باید بپیمائیم، من پاسخ دادم که این مسیر، راهی است به سوی بی‌نیازی و ترک خواسته‌های دنیوی.

برداشت: ای عاشق، بدان که مسیر تو در جستجوی رضایت آن شاه است.

برداشت: اگر در پی خوشی و خواسته‌های دوستت هستی، پس دنبال خواسته‌های خودت نرو؛ چرا که این کار نادرست است.

برداشت: تمام روح عشق محبوب به‌طوری عمیق و فراموش‌نشدنی است که این عشق حقیقتاً به مانند مکان‌های مقدس و باکره‌ای می‌ماند.

برداشت: عشق او برای ما کمتر از قله کوه نیست؛ در واقع، همه چیز ما در این عشق خلاصه می‌شود.

برداشت: غاری که در آن یار وجود دارد، عشق است و جان انسان به خاطر زیبایی او نظم و ترتیب پیدا می‌کند.

برداشت: هر چیزی که به دل شادابی و خوشحالی ببخشد، خوب و درست است و من نمی‌توانم مشخص کنم که کدام یک از اینها بهتر است.

برداشت: سکوت کن و در محبت پیر عشق قرار بگیر، زیرا او در دو عالم هدایت‌گر توست.