رباعی شمارهٔ ۵۱۷

این شعر به بیان حال افرادی می‌پردازد که در دنیا در گیج و سردرگمی به سر می‌برند. آن‌هایی که در ظاهری زودگذر و دنیوی غرق شده‌اند، در حالتی از گیجی و مستی قرار دارند. همچنین، اشاراتی به پاکان و افرادی که در صفا و خلوص خود غرق شده‌اند نیز وجود دارد که آن‌ها نیز به نوعی در حیرت و شگفتی به سر می‌برند. به‌طور کلی، شعر نشان دهنده دو حالت گیجی و حیرت در زندگی انسان‌هاست، چه در عالم مادی و چه در عالم معنوی.