رباعی شمارهٔ ۵۱۳

در این شعر، شاعر از شعله‌های عشق و محبت سخن می‌گوید. او می‌خواهد که آتش عشق را همچون جرقه‌ای در علف‌ها بیفکند تا همه جا را روشن کند. همچنین اشاره می‌کند که غم و اندوه او همچون دمی در چنگش است و از دیگران می‌خواهد که به مانند نواختن دف، این غم را ابراز کنند. در کل، شعر به احساسات عمیق و نیاز به بیان آن‌ها اشاره دارد.