رباعی شمارهٔ ۵۰۹

در این ابیات شاعر به موضوع جاودانگی و روحانیت اشاره می‌کند. او از سلطان ابد و مقام بسیط روح تعبیر می‌کند و به رغم لقب "بهاء الدین" و فرزند بودن، تأکید می‌کند که حتی اگر پیمانه وفا شکسته شود، همچون شیشه‌ای که در دست مستان خرد می‌شود، باز هم به یاد و عشق الهی ادامه خواهد داد.