رباعی شمارهٔ ۵۰۸

این بیت از شعر ناظر به فرار آهو از سگ است. آهو در حال دویدن است و چون سگ را می‌بیند، به خاطر حفظ جانش و نجات از خطر، به شدت می‌دود. او چنان می‌دود که به سختی نفسش به تپش می‌آید و رگ‌هایش نمایان می‌شود، زیرا تنها راه نجاتش را در این فرار می‌بیند.