غزل شمارهٔ ۳۷۲

برداشت: من دلم نمی‌خواهد که برای چیز باارزشی از دست برود، چون می‌دانم ممکن است به چیزی بی‌اهمیت برسد.

برداشت: من برنج نمی‌خورم چون ضرر دارد، بلکه خوراکی می‌زنم که نیروی جانم را تأمین کند.

برداشت: من از کلاه و زرق و برق‌ها باکی ندارم و به دنبال مال و ثروت نیستم که به من برگردانند.

برداشت: من تحت هیچ شرایطی خود را به بند نمی‌زنم و به زندگی ساده و محدود راضی نمی‌شوم. بلکه به دنبال لذت‌ها و برجستگی‌های زندگی هستم، مثل کبکی که شکار می‌شود و از زندگی آزادانه‌تری برخوردار است.

برداشت: من به خاطر کسی خود را بالا نمی‌برم و به کسی نیز آسیب نمی‌زنم، چرا که من از جنس سگ نیستم.

برداشت: من به خاطر عشق به چهره‌ات هرگز گمراه نمی‌شوم و مرتکب خطا نخواهم شد.

برداشت: من نه تلخی می‌آورم و نه به اندازه سرکه ترش هستم، همچنین هیچ‌گاه آن‌قدر پر آب نمی‌شوم که مانند برکه باشم.

برداشت: من سرکش نیستم و مثل عکسی باقی نمی‌مانم، بلکه با وجود قناعت، باز هم مثل یک نقطه در مکه هستم.

برداشت: تو یک دستار به من دادی و آن را به عنوان امانت گرفتی، اما در عوض هیچ چیز ارزشمندی به من ندادی.

برداشت: با انصاف باش، نژاد ما هیچ کمبودی از شادی ندارد.

برداشت: ای آقای ده، بنده‌ی صاحب نفسی، آن شرابی که درباره‌اش به من گفتی را به من بده.

برداشت: اگر تو از جایی دور شوی و خود را پنهان کنی، در هیچ جا نمی‌توانی زنانت را از خود دور کنی.

برداشت: من از عشق می‌نوشم که برایم لذت‌بخش است و به مانند طعمی خوش، جان را نیز به رشد و پرورش وا می‌دارد.

برداشت: من کمی از غذای لذیذ و خوشمزه خوردم، اما این باعث شده که سرم دچار مشکل شود.

برداشت: از این به بعد ما هیچ گونه شک و تردیدی نداریم و آدمی که درک و فهم دارد، این را می داند.