آنها که بآتش خزان سوختهاند
وز لطف بهار چشمشان دوختهاند
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به افرادی اشاره دارد که در فصل خزان و سردی رنج کشیدهاند و به لطف و زیبایی بهار چشم دوختهاند. اکنون این افراد به لطف الهی و زیباییهای آن، به نوعی نو و زیبا درآمده و از هنر و زیباییهای زندگی بهرهمند شدهاند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
اکنون همه را خلعت تو دوختهاند
شیوهگری و غنج درآموختهاند