رباعی شمارهٔ ۴۹۹

در این بیت شاعر به جایگاهی اشاره می‌کند که دل‌نشین و زیباست و از احساس خود نسبت به آن صحبت می‌کند. او می‌گوید که هرگز به یاد کسی نخواهد بود که به غیبتش معروف است، زیرا یاد غایبان را دوست ندارد و نمی‌خواهد به یاد آن‌ها بیفتد.