رباعی شمارهٔ ۴۹۸

در این شعر، شاعر به یادبودی از پیرهنت اشاره می‌کند که بویی خوش دارد و این بو برای او احساساتی از درد و عاطفه را به همراه می‌آورد. او به نوعی حسرت می‌خورد که این پیراهن خوشبو را ندارد و در پی آن است. شعر به زیبایی احساسات عاشقانه و غم را به تصویر می‌کشد.