رباعی شمارهٔ ۴۹۷

در این ابیات شاعر به توصیف لحظه‌ای می‌پردازد که معشوقش به او نزدیک می‌شود. او از شدت شرم و عشق، احساس می‌کند تنش به تن معشوق پیوند می‌خورد. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که او چون این زیبایی دارد، به او نزدیک شده است، اما خود را نمی‌تواند در آن لحظه به درستی درک کند و نمی‌داند چه احساسی دارد.