رباعی شمارهٔ ۴۹۵

این شعر به بیان احساسات شاعر درباره‌ی صداقت و انکار می‌پردازد. شاعر از کسی که به او راست بگوید و او را به عنوان یک کالا به نمایش بگذارد بیزار است. او خود را وابسته به کسی می‌داند که انکار کند، به این معنا که ارزش صداقت را نمی‌بیند و ترجیح می‌دهد درونیاتش را پنهان نگه دارد.