آن کس که از آب و گل نگاری دارد
روزی به وصال او قراری دارد
دربارهٔ این سروده
این شعر به عشق و زیبایی میپردازد. شاعر به معشوقهای اشاره میکند که از جنس آب و گل است و به وعدهی وصال او امید دارد. او همچنین به فردی خاص و نادر اشاره میکند که از ماده و چارچوبهای معمول فراتر رفته و زیبایی و سلطنتی خاص دارد. در حقیقت، شاعر به ارزش و جایگاه ویژه معشوق خود تأکید میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای نادره آنکه زاب و گل بیرون شد
کو چون تو غریب شهریاری دارد