غزل شمارهٔ ۳۷۱

برداشت: اگر دنیای ما تلخ و زهرآلود باشد، برای عاشقان مثل حلوا شیرین و لذت‌بخش است.

برداشت: اگر به خاطر این حادثه از جایت برخیزی، به جای دیگری برو، زیرا واقعیات اینجا همانند اینجا هستند.

برداشت: از عشق فرار نکن، چون تنها چیزی که در آن نیست آتش عشق است، بلکه بود و نابودی و درد و رنج به همراه دارد.

برداشت: دود تو نمی‌سوزد، در حالی که سیاهی تو ناشی از آتش است که در پختن تو وجود دارد.

برداشت: پروانه‌ای که در گرد و غبار دود می‌چرخد، به خاطر آلودگی و خامی‌اش شرمنده و بی‌پناه است.

برداشت: هیچ‌کس از خانه و دیار خود یاد نمی‌کند، وقتی که چنین سفری برای او فراهم شده باشد.

برداشت: در مورد شهر صحبت نکن، زیرا در بیابان دوستی دارم که مانند موسی است و نعمت‌ها و آرامش‌هایش چون منّ و سلوی برایم ارزشمند است.

برداشت: در مورد چه چیزی می‌خواهی صحبت کنی، وقتی که در بیماری و درد هر لحظه درمانگر تو مانند مسیح است؟

برداشت: در شادی و خوشی، دلتنگی‌ام را حس می‌کنم؛ زیرا هر کسی که می‌خواهد، می‌تواند به راحتی در این فضا حضور پیدا کند و در آنجا مستقر شود.

برداشت: وقتی دل انسان از غم پر می‌شود و تنگ می‌گردد، در آن تنها کسی که می‌تواند دل را آرام کند، محبت و لطافتِ کسی است که در دل جای دارد.

برداشت: دل من بسیار دلتنگ است و هیچ‌کس جز او نمی‌تواند این تنگی و ناراحتی را تحمل کند؛ این احساس درونم به شدت آزاردهنده و پرسر و صداست.

برداشت: دشمن به خاطر ترس خود را در تنگنا قرار داده است، پس ما از این وضعیت آزادی داریم.

برداشت: ساکت باش، زیرا اگرچه دریا ممکن است خشن و تند باشد، اما همچنان منبع جواهرات و زیبایی‌هاست.