رباعی شمارهٔ ۴۹۰

برداشت: هر کسی که تو را ببیند و لبخند نزند، و از شگفتی تو دندان‌هایش باز نشود، نشان می‌دهد که از زیبایی و جذابیت تو بی‌خبر است.

برداشت: هرچه به تعداد زیاد باشد، در اصل به تنهایی و به ارزش خود، به چیزی شبیه خاک و گل تبدیل می‌شود و از آن نمی‌توان فضایی برای بندگی یا محبوس شدن ایجاد کرد.