رباعی شمارهٔ ۴۸۹

این ابیات به احساس عمیق و دردناکی اشاره دارد که شخص در نتیجه مشکلات و رنج‌های زندگی تجربه می‌کند. او به آتش و زبانه‌هایی که بر زبانش است اشاره می‌کند و به نوعی می‌گوید که احساساتش او را فراگرفته و آنقدر عذاب‌آور است که دستش را بر دهانش می‌گذارد تا نتواند فریاد بزند. در کل، این شعر به توصیف غم و ناامیدی می‌پردازد.