رباعی شمارهٔ ۴۸۸

در این اشعار، شاعر به قدرت و عظمت خداوند اشاره می‌کند که حتی یک گدا نیز از او درخواست می‌کند. او تأکید می‌کند که در دنیای پادشاهان، هیچ‌کس به اندازه‌ی خدا ارزشمند نیست. همچنین، شاعر می‌گوید که هر ذره از نور خورشید به دوری، خواهان برخورداری از نور و زیبایی خورشید است، و در این میان، خورشید واقعی، خداوند است.