رباعی شمارهٔ ۴۸۷

برداشت: در اینجا شاعر به توصیف آنچه که در زندگی انسان را زندگی‌بخش و ارزشمند می‌سازد می‌پردازد. او به گیاهی اشاره می‌کند که به اندازه کافی شیرین و خوشمزه نیست و همچنین به آبی اشاره می‌کند که سرشار از گوهر و ارزش است. در کل، شاعر بر این نکته تأکید دارد که برخی چیزها به ظاهر کم‌ارزش می‌آیند، اما در واقع ممکن است دنیای عمیق‌تری از ارزش و زندگی را در خود نهفته داشته باشند.

برداشت: گفتم که بروم و با ناز و عشوه‌اش صحبت کنم، اما وقتی او را به درستی دیدم، دیگر نتوانستم حرفی بزنم.