رباعی شمارهٔ ۴۸۴

این شعر اشاره به حالتی دارد که فردی عاشق است و عشق او را بیدار نگه می‌دارد. شاعر می‌گوید که کسی که از عشق بی‌خبر است، مانند سر بدون آگاهی می‌خوابد، در حالی که فرد عاشق هر شب صدای عشق را در گوشش می‌شنود. او بر کسی که بدون عشق معشوقش می‌خوابد، حسرت می‌خورد.