غزل شمارهٔ ۳۷۰

برداشت: ماه رمضان فرا رسیده و جشن و شادی با ماست، قفل مشکلات و دل نگرانی‌ها هم با ماست، چون کلید حل آنها در دست ماست.

برداشت: دهان را بست و چشمانش را گشود. نوری که دیده‌اش آن را مشاهده کرد، اکنون با ماست.

برداشت: رمضان آغاز شده و دل آماده استقبال از این ماه مبارک است، زیرا دل به خداوندی که آن را آفریده تعلق دارد.

برداشت: اگر در روزه دچار سختی شدیم، بدانیم که در دل ما گنجی نهفته است که با ما خواهد بود.

برداشت: ما با تمام وجود از روزهای پاک و خوب زندگی کردیم، هرچند که افراد ناپاکی در کنار ما وجود دارند.

برداشت: روزها به زبان حال می‌گویند: «کمتر باش، زیرا همه چیزهای خوب با ماست.»

برداشت: وقتی که مصلحت دین در این جمع وجود دارد، منصور و ابا یزید نیز در کنار ما هستند.