رباعی شمارهٔ ۴۷۹

در این شعر، شاعر از نگرانی‌اش درباره‌ی نگاه معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید وقتی که چشم معشوق از او برگردد و او بتواند به خاطر معشوق بمیرد، در افسوس و غم از اینکه نمی‌داند چگونه از او عذرخواهی کند، غوطه‌ور است. شاعر نگران است که آیا چشم معشوق در سوگ او تر خواهد شد یا نه.