رباعی شمارهٔ ۴۷۱

این بیت به این موضوع اشاره دارد که اگر کسی به قناعت و زندگی ساده راضی باشد، باید هر طور که می‌خواهد زندگی کند و اطاعت کند. اما باید مراقب باشد که تنها به خداوند وابسته باشد، زیرا تمایلات دنیاوی و مردم ممکن است موقتی و گذرا باشند.