رباعی شمارهٔ ۴۷۰

این شعر بیانگر حالتی از احساس عمیق و خجالت است. شاعر از گلی می‌گوید که مثل درختی سر برآورده و خوشحال است، اما در عین حال از اینکه موجودی دیگر به او توجه می‌کند، احساس شرم و خجالت می‌کند. به طور کلی، این اثر ترکیبی از زیبایی و حساسیت عاطفی را به تصویر می‌کشد.