رباعی شمارهٔ ۴۶۸

این ابیات بیانگر این هستند که اگر خداوند تکه‌های گوهر را از آسمان ببارد، هر ذره به سوی اصل و منشأ خود حرکت می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که به دلیل تکبر و آرزوهای انسان، هر ذره از نور آفتاب دوری می‌کند. در مجموع، این شعر به تمایل ذرات به اتصال به منبع واقعی خود و دوری از تفرقه و خواسته‌های نامعقول اشاره دارد.