رباعی شمارهٔ ۴۶۷

این شعر به این مضمون اشاره دارد که دل اگر به زیبایی پنهان ننگرد، هرگز به دنیا و سلطنت آن توجه نخواهد کرد. همچنین وقتی زمان مرگ نزدیک باشد، دل از نگاه به زیبایی‌ها خسته می‌شود و دیگر به آن زیبایی‌ها توجه نخواهد کرد. در واقع، این شعر به عدم وابستگی دل به دنیا و زیبایی‌های آن در موقعیت‌های حساس مانند مرگ اشاره دارد.