غزل شمارهٔ ۳۶۸

برداشت: می‌خواهم درباره شیرینی کلامت یا داستان چشمه زندگی‌ات صحبت کنم.

برداشت: اگر روی خود را بر من بگردانی، خواهم گفت که به چه دلیل پادشاه تو را در جستجوی خود متوقف کرده است.

برداشت: در مزرعه‌ات آتشی به پا کرد که به خاطر آن، از محصول خودت صدقه‌ای می‌دهد.

برداشت: زمانی که اندیشه‌ات به درستی و روشنی برسد، دل و ذهن تو مانند چمن‌زار سبز و سرزنده خواهد شد و از افکار نابجا و بی‌فایده رها می‌گردی.

برداشت: در آتش عشق، مانند ابراهیم خلیل الله، با شجاعت و آرامش زندگی کن، چرا که این عشق می‌تواند تو را نجات دهد.

برداشت: عقل تو در شب قدر درک کرد و سال‌های زیادی را به خاطر عشق از دست داد.

برداشت: به سایه‌ی زیبایی‌ات قسم می‌خورم، اما به وجود حقیقی‌ات قسم نمی‌خورم.

برداشت: اصلاً جان‌ها چگونه می‌توانند به ذات تو برسند وقتی که در ویژگی‌ها و صفات تو غرق شده‌اند؟

برداشت: مثل جوی آبی که به آرامی روان است و تو را به سجده می‌آورد تا گناهانت را پاک کند.

برداشت: از هر طرف مشکلاتی برای تو ایجاد کرد تا به دلتنگی‌ها و بی‌هدفیت پی ببری.

برداشت: گفتی که ساکت شوم، اما عشق به ثبات تو می‌خندد و نمی‌تواند آرام بگیرد.