رباعی شمارهٔ ۴۵۸

در این شعر، شاعر به عشق به عنوان یک درمانگر و داروی اصلی اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق موجب اصلاح و تندرستی می‌شود و انسان را از ناهنجاری‌ها می‌رهاند. این عشق مستقل است و از کسی به وجود نیامده و نیازی به هیچ نتیجه‌ای ندارد. عشق همچنان ادامه خواهد داشت و هیچ‌گاه ناپدید نخواهد شد.