رباعی شمارهٔ ۴۵۷

این شعر به ستایش و توصیف خداوند می‌پردازد. شاعر به پاکی و منزه بودن خدا اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که هیچ چیز به جز فکر و یاد خدا در ذهن او درست نیست. همچنین، او ذکر خدا را مهم‌ترین و تنها حقیقت می‌داند و بقیه افکار را بی‌معنی و خطا می‌شمارد.