رباعی شمارهٔ ۴۵۴

این شعر درباره‌ی یاری است که غم‌ها را تسکین می‌دهد و هر کسی که با او باشد، یار او است. شاعر به رغم بی‌کاری خود، از یاری که همواره در حال فعالیت و کمک به دیگران است، سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که قدرت و تاثیر این یار در زندگی‌اش چقدر مهم است.