رباعی شمارهٔ ۴۵۳

در این ابیات شاعر به دیدگاه خاصی درباره عشق و عشق‌ورزی اشاره می‌کند. او می‌گوید که در عشق واقعی، تمایز بین چیزهای مختلف از بین می‌رود و همه چیز برابر و یکسان می‌شود. هر دو چیز خوب و بد (گل و خار) برای او یکسانند و در مذهب او (عشق) نیز همه چیز (مصحف و زنار) به یک معنی است. بنابراین، او می‌پرسد که چرا باید به خاطر یار غم بخورد، چرا که در نظر او همه چیز قابل قبول و یکی است. به عبارتی، در عشق واقعی، فاصله‌ها و تفاوت‌ها نادیده گرفته می‌شوند.