رباعی شمارهٔ ۴۵۰

این شعر می‌گوید که اگرچه طلا و جواهرات ارزشمند هستند، اما ارزش یک اسب از آن‌ها بیشتر است. همچنین، تأکید می‌شود که هر کسی که به خرابات (جایگاه متحول و عاشقانه) نرود، در واقع از حقیقت دین و اصول آن دور است. این بدان معناست که تجربه و شهود عمیق‌تر از بحث‌های ظاهری است.