رباعی شمارهٔ ۴۴۸

این ابیات بیانگر این ایده‌اند که عشق واقعی فراتر از زیبایی‌های ظاهری است. شاعر می‌گوید که هیچ صورتی بهتر از معشوق واقعی‌اش وجود ندارد و برای رسیدن به حقیقت عشق باید تمام زیبایی‌های ظاهری را از دل کنار گذاشت تا به حقیقتِ بی‌صورتی برسد. در واقع، به دنبال معنای عمیق عشق و رهایی از تعلقات ظاهری است.