رباعی شمارهٔ ۴۴۷

این بیت‌ها به بیان احوالات دل شاعر پرداخته و از سرمستی و شوری درونی او خبر می‌دهند. شاعر می‌گوید هر روز دلش سرشار از شادی و طرب است و در عین حال از ناکامی در ارتباط با حسن و زیبایی سخن می‌گوید. در ادامه، سوالی مطرح می‌شود در مورد علت استفاده از پنج انگشت برای خوردن، که به نوعی به نادرستی و ناکافی بودن آن اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر شش انگشت وجود داشت، وضعیت متفاوتی می‌شد. به طور کلی، این ابیات به بیان زیبایی‌شناسی و پیچیدگی احساسات انسانی می‌پردازد.