رباعی شمارهٔ ۴۴۰

این بیت به مفهوم بی‌پایانی نعمت‌ها و روزی‌های الهی اشاره دارد. هر ذره‌ای در این دنیا به طوری گرسنه و نیازمند است و تا زمانی که نیاز وجود دارد، سفره‌ی خداوند همیشه برپا خواهد بود. با وجود اینکه انسان‌ها از این نعمت‌ها بهره‌مند می‌شوند و به نظر می‌رسد که این نعمت‌ها محدودیت دارد، اما همواره این سفره پر از برکت باقی می‌ماند و هرگز تمام نمی‌شود.