رباعی شمارهٔ ۴۳۸

این متن به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن شترها بارشان شکر است، اما خود شتر، که به آن اشاره می‌شود، از وضعیت و حالت چشم خود بی‌خبر است. در واقع، آن چشمان مست نشان‌دهنده حالتی از گیجی و نادانی هستند و شخصی که اشاره شده، تحت تاثیر این مستی قرار دارد و نمی‌داند که اوضاع چگونه است. به بیان دیگر، زیبایی و جاذبه‌ای که وجود دارد، او را از واقعیت دور کرده است.