رباعی شمارهٔ ۴۳۶

در این بیت، شاعر به زیبایی و لذتِ شکر اشاره می‌کند و می‌گوید که شکر واقعی و لذتی که از آن حاصل می‌شود، با هم متفاوتند. وقتی او از کسی می‌خواست که شکر بیشتری به او بدهد، آن شخص پاسخ می‌دهد که این شکر واقعی نیست و باید به چیزهای دیگر توجه کرد. به طور کلی، این شعر به عمق و تفاوت بین لذت‌های ظاهری و واقعی اشاره می‌کند.