رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۳۵

سرودهٔ مولانا
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

هر چند به حلم یار ما جورکش است

لیکن زاری عاشقان نیز خوش است

۲

جان عاشق چو گلستان می‌خندد

تن می‌لرزد چو برگ گوئی تبش است

بازگشت به سروده‌های مولانا