رباعی شمارهٔ ۴۳۲

این شعر به عشق و جدایی اشاره دارد و می‌گوید که دوری از معشوق بخشی از مسیر عاشقان است. با این حال، معشوق همچون ماهی است که در جایی آرام و امن است. گاهی عاشق به سایه معشوق دل می‌بندد و گاهی به نور او. اما آن ذره‌ای که نخواهد سایه معشوق را بپذیرد، زندگی را از دست می‌دهد. در نهایت، عشق و دوری از معشوق نشان‌دهنده‌ی مسیری پر از چالش و زیبایی است.