غزل شمارهٔ ۳۶۵

برداشت: بدان که دنیا همواره به دنبال سود و منفعت است و آنچه از ما باقی می‌ماند، تنها ظاهری است که خارج از این زمان و دنیا وجود دارد.

برداشت: این زمانه مانند قفسی است که خارج از آن، کوه‌های بلند و پرندگان افسانه‌ای وجود دارند.

برداشت: جهان همانند یک جوی در حرکت است و ما در بیرون از آن قرار داریم، در حالی که سایه ما بر این جوی افتاده است.

برداشت: این‌جا موضوعی درگیر است که در گذشته وجود نداشت، اما اکنون به چشم می‌خورد.

برداشت: ای دل، جز در چهره محبوب، نخوانی و نبیند چهره‌اش، که در absence او، هر خنده‌ای تنها به درد و اندوه می‌انجامد.

برداشت: دل کسی نمی‌تواند تنگ باشد، چون کسی که دل بزرگ و گشاده‌ای دارد، نمی‌تواند از آن چهره غمگین باشد.

برداشت: دل نگران نباش، زیرا غم چیزی نمی‌خورد. دل مانند طوطی است که در عجب و شگرفی شکر می‌خورد.

برداشت: برای اینکه به موفقیت و پیشرفت دست پیدا کنی، باید پایه‌های محکمی را بسازی، زیرا مسیر زندگی و سرنوشت تو درختی است که شاخه‌ها و ریشه‌هایش به هم پیوسته‌اند.

برداشت: اگرچه شاخه‌ها به ریشه نگاه می‌کنند، اما قدرت و قوت آن‌ها نیز از همان ریشه‌هاست.