رباعی شمارهٔ ۴۲۹

شاعر در این ابیات از عشق و وابستگی به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که لحظه‌ای که با معشوق باشد، زندگی‌اش سامان می‌گیرد، اما بدون او امکان زندگی کردن ندارد. همچنین، فکر کردن به این وضعیت او را سردرگم کرده و آن را یک درد بی‌درمان می‌داند.