رباعی شمارهٔ ۴۲۸

این شعر بیانگر این است که ما به عنوان انسان‌ها وابسته به وجود خود هستیم و هستی ما از عدم و نیستی نشأت می‌گیرد. در پس پرده‌ها، یک نیروی بالاتر (دایه) به ما وجود می‌بخشید. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که ما به دنیا نیامده‌ایم، بلکه وجود ما تنها سایه‌ای از حقیقتی بزرگ‌تر است.