رباعی شمارهٔ ۴۲۷

برداشت: ناگهان دلبری سرخوش و شراب‌نوش از در وارد شد و نشسته بر زمین دل من را به تسخیر خود درآورد.

برداشت: وقتی که به زلف تو می‌نگرم و آن را می‌چینم، همه وجودم تحت تأثیر قرار می‌گیرد و نگاه من تبدیل به دستی می‌شود که تو را می‌جوید.