غزل شمارهٔ ۳۶۴

برداشت: تا زمانی که تصویر دوست در ذهن ماست، زندگی ما پر از تماشا و لذت است و ما تا پایان عمر از این تصور بهره می‌بریم.

برداشت: آن جا که دوستی و نزدیکی وجود دارد، به خدا قسم آن جا هرچقدر هم دور باشد، مثل خانه‌ای در دل بیابان می‌ماند.

برداشت: در جایی که آرزوی دل برآورده شود، حتی یک خار ارزشی بیشتر از هزار خرما دارد.

برداشت: زمانی که در کنار کوی یار دراز می‌کشیم، خواب و آرامش ما به اندازه‌ی ثریا ارزشمند و دلپذیر است.

برداشت: وقتی که در شب قدر، زلف معشوق را در سر می‌پیچیم، به ما ارزش و مقام داده می‌شود.

برداشت: وقتی زیبایی او درخشش پیدا کند، کوه‌ها و زمین همچون حریر و پارچه‌ای نرم و لطیف خواهند شد.

برداشت: اگر از بادی که در فضا می‌وزد بپرسیم، صدای ساز و نوای سازهایی مثل چنگ و سرنا را خواهیم شنید.

برداشت: اگر نام او را بر روی خاک بنویسیم، هر تکه از این خاک بهشتی و فرشته‌سان می‌شود.

برداشت: ما با جادو و طرد کردن او بر آتش می‌خوانیم، زیرا او مانند آتش تیزاب و سوزان است.

برداشت: داستانی که در دل دارم، حتی اگر به عدم و نابودی هم برود، نامش وجود را بیشتر می‌کند.

برداشت: عشق او به قدری عمیق و با ارزش است که هرچه از دانایی و حکمت بگوییم، قابل مقایسه با آن نیست.

برداشت: وقتی که عشق خود را نشان داد، همه این مسائل و پیچیدگی‌ها از میان رفت.

برداشت: سکوت کن، زیرا همه چیز به پایان رسیده و آنچه از خداوند می‌خواستیم به تحقق پیوسته است.