رباعی شمارهٔ ۴۲۰

این شعر به بیان رابطه عمیق میان خود و محبوب می‌پردازد. گوینده خود را کوه و صدای محبوب را می‌داند، همچنین خود را نقشی از دلدار می‌شمارد. او به این مفهوم اشاره می‌کند که همچون قفلی که با کلید باز می‌شود، صدای دلدار نیز نوای واقعی و حقیقی است و نمی‌توان آن را با سخنان دیگر اشتباه گرفت. در واقع، شعر بر پیوند عاطفی و معنوی میان عاشق و معشوق تمرکز دارد.