رباعی شمارهٔ ۴۱۸

این اشعار از شاعر بزرگ ایرانی، مولانا جلال‌الدین بلخی، بیانگر عمق و معنای زندگی و سفر معنوی است. در اینجا شاعر به نقش خود در عالم وجود اشاره می‌کند و می‌گوید که جانش حقیقتی فراتر از جان‌های دیگر دارد. او همچنین به مفهوم شهری اشاره می‌کند که ساکن در آن، افرادی هستند که از دنیا و مادیات بی‌نصیبند. در ادامه، به مسیری اشاره می‌شود که هرگز به پایان نمی‌رسد و از شنونده می‌خواهد که از محدودیت‌ها و تعلقات دنیوی رها شود، زیرا حقیقت در بی‌پایانی و فراسوی سر و پا قرار دارد.