رباعی شمارهٔ ۴۱۷

این شعر به بیان احساسات عمیق و دوگانه‌ی انسانی می‌پردازد. شاعر خود را به کسانی می‌سپارد که در کنار درد و رنج، خوشی‌هایی دارند. او از افرادی صحبت می‌کند که در تنهایی‌شان غم و اندوه به سراغشان می‌آید، و به طور کلی از وفای دیگران و دردهای ناشی از بی‌وفایی می‌گوید. به عبارت دیگر، شاعر به پیچیدگی احساسات انسانی اشاره می‌کند که گاهی در درد و رنج، شادی و خوشی نیز وجود دارد.