رباعی شمارهٔ ۴۱۶

این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که برای رسیدن به کام دلش، باید بر عشق و رابطه‌اش با معشوق تمرکز کند، زیرا در این شهر تنها داستان آنها مهم است. همچنین، اگر معشوق دلش را سخت کند یا نرم، شاعر همواره به محبت و وفاداری‌اش ادامه می‌دهد و از دل سخت معشوق ناامید نخواهد شد.