رباعی شمارهٔ ۴۱۴

در این شعر، مستی به جمع ما ملحق می‌شود و ساغر می (جام شراب) در دستان ما جا به جا می‌شود. اما ناگهان این جام از دست می‌افتد و می‌شکند. شاعر به طور استعاری از آسیب و غفلت در می‌گوید که در میان مستی و شوق، اتفاقی ناگوار رخ می‌دهد.